อีกครั้งกับคำถามว่า คุณจดอะไรในสมุดบันทึก?
.
.
สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ขนาดเหมาะมือเล่มหนึ่ง
ถูกใช้จดสาระจากการอ่าน หรือเห็น
ฟัง หรือได้ยิน
.
สาระของมันเปลี่ยนไปเสมอเมื่อเราจดมันลงไปแล้ว
ไม่มากก็น้อย อย่างอันนี้
.
.
” เราอาจตกปลาเล่น
แต่ใจเราไม่ได้คิดถึงปลา
มากกว่าคิดถึงประสิทธิภาพทางกลไกของเบ็ด
เราย่างไก่กิน
และนึกถึงความอร่อยของไก่น้อยกว่านึกถึงความสวยงามของเตา
…
และเรายังรีบร้อนไปทำงานเหมือนนรก
จนล่วงเข้าวัยกลางคน
เราไม่มีเวลาจะมองหน้าตัวเอง
แต่บางวันถ้าบังเอิญเราเห็น
เราจะรู้สึกเหมือนเห็นคนแปลกหน้า
…
เราเป็นเช่นนี้กันหรือไม่ ใครบังคับตีกรอบเราไว้
…
จากหลงกลิ่นกัญชา ; รงษ์ วงค์สวรรค์
