อยากเดินทางไหม?
เดินทางแล้ว บันทึกอะไรไว้?
.
.
ฉันรักการเดินทาง…
ในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย หลายครั้งถ้าข้อจำกัดทำให้เราไม่ได้ไปไหนไกลๆ
การเลือกออกจากบ้านแต่เช้าแทนการเบียดคนบนรถเมล์
ออกเดินเท้าแข่งกับพระอาทิตย์เพื่อไปเรียนแทน
…จึงได้พบว่า นี่ก็เป็นการเดินทางอย่างหนึ่ง
.
.
คนทำงานกำลังเริ่มต้นเช้าวันใหม่, คนขับแท็กซี่กะดึก กำลังงีบในรถที่จอดอยู่ข้างทาง
ในขณะที่รถเข็นผักสดบนถนนปากคอลงตลาดถูกเข็นด้วยแรงคนแล่นปาดซ้ายปาดขวาแข่งกับเวลา
.
เด็กนักเรียนหัวเกรียน(หัวใจสาว)กลุ่มหนึ่ง กำลังเดินคุยกันออกรสหน้าโรงเรียนดังเชิงสะพานพุทธ สวนทางกับพระสงฆ์จนจีวรปลิว!
.
ร้านโจ๊กริมทางเปิดแล้ว แต่แผงหนังสือข้างๆ กำลังจัดเรียงสิ่งพิมพ์รายวันฉบับใหม่
.
เหตุการณ์เหล่านี้และอีกมากมาย ผ่านสายตาสนุกๆ ในวัยนั้น
.
อย่าง… ในเช้าวันหนึ่ง
ชายวัยทำงาน ใส่เชิ้ตขาว กางเกงผ้า รองเท้าหนัง… ท่าทางดูดี
กำลังเข็นจักรยานบนสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งแรกของกรุงเทพฯ
ที่ด้านหลังของสองล้อคันย่อมๆ นี้ มีอุปกรณ์ขนาดกระทัดรัดสำหรับทำมาหากิน
ส่วนด้านหน้าติดป้ายเขียนลายมือตัวโตๆ ว่า “กาแฟ”
.
วันนั้น… ไม่ได้แวะซื้อกาแฟสองล้อ
แต่… F401s เก็บภาพเขาไว้ได้ทันด้วยฟิล์มสีความไวแสง 100
ก่อนที่เขาจะผ่านหน้าฉันไป
.
รายละเอียดด้านบนทั้งหมดถูกเขียนก่อนจะไปค้นรูปใบนี้ออกมา
ด้วยความขี้เกียจแสกน เลยฉวยกล้องดิจิตอลใกล้ๆมือมาถ่ายมันซ้ำอีกครั้ง
.
และนี่คือบางช่วงเวลาของการเดินทางสั้นๆ ที่ถูกบันทึกไว้
.
.
คือการเดินทางง่ายๆ ที่สนุกกับมันอยู่ช่วงหนึ่ง
และด้วยการมองดูภาพนี้อีกครั้ง ที่ช่วยให้นึกถึงชีวิตในตอนนั้นได้ชัดขึ้นอีกนิด
.
.
ว่ากันว่า… ภาพที่เราถ่ายเก็บๆไว้ คล้ายเป็นบันทึกประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งของสังคม
สำหรับภาพนี้ในปี 2542 เกือบสิบปีมาแล้ว…
มันกำลังฉายภาพสังคมยุคหลังรัฐบาลไทยประกาศลอยตัวค่าเงินบาท
วันที่ IMF แทบเป็นเจ้าของประเทศ และคำว่า Tom Yum Kung Crisis / วิกฤตต้มยำกุ้งปี 40
บรรษัทบริหารสินทรัพย์ หรือลูกหนี้ NPL ก็กลายเป็นที่รู้จัก ทั้งถูกนำมาเขียนและมองผ่านสื่ออย่างต่อเนื่อง
.
นักศึกษาอย่างเราในตอนนั้นก็รู้จักมันแค่ตื้นๆ
แต่สำหรับบางคนแล้ว พวกเขารู้จักมันดีอย่างลึกซึ้ง และฝังลึก
.
.
อาชีพอิสระของอดีตพนักงานบริษัทหรือแม้แต่ผู้บริหารระดับสูง ผุดขึ้นราวดอกเห็ด
ร้านแซนวิชศิริวัฒน์อันโด่งดัง, ร้านข้าวมันไก่, ก๋วยเตี๋ยว หรือขนมครก ที่เขียนต่อท้ายว่าจบปริญญาตรี
หลายๆร้าน ที่ฉันยังเห็นอยู่จนทุกวันนี้
.
.
สำหรับคนที่ฝึกฝนการใช้เลนส์ถ่ายภาพเพื่อสื่อมุมมองออกไป
มีหลายสิ่งที่ไม่ได้บอกไว้ในตำราถ่ายภาพ โดยเฉพาะภาพแนว Street Life
นั่นคือเรื่องราวระหว่างทาง และความบังเอิญอันน่าน่าจดจำ
.
เหมือนฉันมองผู้กำลังมองเจ้าของร้านกาแฟสองล้อภาพนี้
